In een ochtendzonnetje (dat was bij eerdere bisdom bedevaarten wel eens anders) verzamelden de pelgrims zich op 28 april rond 8 uur voor de Eucharistieviering bij de Grot. Aansluitend werd de groepsfoto met 1.500 pelgrims gemaakt voor de Rozenkransbasiliek, daarna maakten veel parochiegroepen nog een eigen groepsfoto. Vervolgens liep het kerkplein leeg: sommige groepen maakten een stadswandeling, anderen kozen voor de combinatie van winkels en terras. ‘s Middags was het mogelijk om de kleine of de grote kruisweg te lopen, om 17 uur was de deelname aan de Sacramentsprocessie.
In zijn preek tijdens de viering bij de Grot haalde kardinaal Eijk koning Achaz aan, die via de profeet Jesaja van de Heer het aanbod kreeg een teken te ontvangen. Achaz bedankt hiervoor, want “als je God in je leven toelaat moet je rekening met Hem houden, maar daar heeft Achaz geen zin in. Hij houdt God liever op een afstand en weigert daarom een teken van Hem aan te nemen,” aldus kardinaal Eijk.
God maakt dat niet uit en geeft toch een teken: “Zie, de maagd zal ontvangen en een zoon baren en zij zal hem noemen: Immanuël.” Dat is overduidelijk “een verwijzing naar de Heilige Maagd Maria, door wie de Zoon van God mens zal worden en daardoor de Immanuël, dat betekent God met ons,” zo zei kardinaal Eijk.
Kardinaal Eijk: “Jezus verricht tijdens Zijn openbare leven een groot aantal tekenen: Hij geneest zieken, wekt doden weer ten leven en drijft duivels uit als teken dat in Hem een goddelijke macht huist. De mensen vinden deze tekenen mooi, maar de meesten houden Jezus als persoon op een afstand. En daarmee houden zij feitelijk God op een afstand.”
Wie ook tekenen te zien kreeg, was de latere Nobelprijswinnaar voor de geneeskunde Alexis Carrel. Kardinaal Eijk beschreef hoe hij in 1902 per trein in Lourdes arriveerde en onderweg de jonge vrouw Marie Bailly ontmoet, die aan buikvliesontsteking door tuberculose lijdt. Ze hoopt op genezing in Lourdes om in dat geval in te treden bij de zusters van Vincentius a Paulo om zelf anderen te verplegen.
Carell ziet tot zijn verrassing hoe ze herstelt en intreedt bij de zusters. Hij overlegt zijn observaties aan het bureau in Lourdes dat wonderbaarlijke genezingen onderzoekt en registreert. “Dat doet hij ofschoon hij een vrijdenker is, die het katholieke geloof van zijn jeugd tijdens zijn studie aan de universiteit van Lyon verloren is. Hij blijft echter een zoeker naar het Absolute, naar God,” aldus kardinaal Eijk. “Hier op dit plein voor de Grot bidt Carrel die avond hartstochtelijk tot Maria om haar voorspraak dat hij tot geloof mag komen, maar wat dat betreft blijft het voorlopig nog nacht in zijn leven. Innerlijk blijft hij echter naar Christus verlangen. Ofschoon atheïst, blijft hij in zijn morele leven het Evangelie volgen.”
Ook een tweede genezing in Lourdes waar hij in 1909 getuige van is, trekt hem niet over de streep van het geloof. Het is pas de laatste jaren vóór zijn dood in 1944 dat hij zich volledig aan Christus weet over te geven.
Kardinaal Eijk: “In Lourdes hebben veel tekenen plaatsgevonden en die vinden nog steeds plaats. Die dwingen ons niet om te geloven, maar ze zijn wel bedoeld om ons aan het denken te zetten.” Wij als pelgrims zijn wel geraakt door die tekenen, anders stonden we hier niet aan de Grot. “In ieder geval is het al te beschouwen als een wonder, als wij door de bedevaart tot geloof komen of ons geloof verdiept wordt en wij ons geloof gaan praktiseren of op een dieper niveau gaan praktiseren. Als wij daadwerkelijk tot geloof in God komen, onze hoop op Hem gaan stellen en in liefde voor Hem ontvlammen en daardoor het grootste geschenk ontvangen dat in deze wereld denkbaar is. Als wij komen tot die overgave aan God die iets weerspiegelt van de overgave die spreekt uit het antwoord van Maria aan de engel Gabriël: ‘Zie de dienstmaagd des Heren; mij geschiede naar uw woord’.”
Jongeren
Na het maken van de groepsfoto’s verzamelden de jongeren zich weer bij het beeld van de Gekroonde Maagd voor hun tweede catechesebijeenkomst. Naast vrijwel dezelfde groep als een dag eerder nam ook een aantal nieuwe jongeren deel. Jongerenwerker Sarah Mijhad: “We zochten een plekje onder de bomen, op het grote plein. Hier hebben we het samen gehad over het thema van de bedevaart (‘Verheug u, begenadigde, de Heer is met u’) en het ‘ja-woord’ van Maria. We hebben het antwoord van Maria op het heilsplan van God vanuit beide perspectieven bekeken. Vanuit Gods perspectief (zij krijgt veel genade) en vanuit het perspectief van Maria (er staat plots een Engel in haar kamer, ze stelt vragen en staat dan open voor Gods plan, ze antwoord JA vanuit haar liefde voor God). We hoeven niet geïntimideerd te zijn door haar heiligheid, maar mogen haar voorbeeld volgen in haar openheid aan genade en haar roeping. We mogen groeien, elke dag weer, in onze openheid, houding en elke dag weer proberen JA te zeggen op Gods plan voor ons, ons eigen plan.”
Hierna verspreidden de jongeren zich in groepjes van drie over het plein om drie vragen te bespreken met elkaar:
• Wat vind je van het ‘ja-woord’ van Maria?
• Heb je zelf een ‘ja-woord’ moment gehad in jouw leven?
• Was God betrokken bij die beslissing?
Mijhad: “Bij terugkomst hebben ze in één woord samengevat wat zij van de ander net gehoord hadden. Die woorden waren onder meer: dankbaarheid, thuis voelen, samen geloven, intense vreugde, openheid, genade en roeping. Na een afsluitend gebed en een Weesgegroet is iedereen vervolgens naar het hotel gesneld voor de heerlijke lunch.”
Gezinnen
Voor de gezinnen begon de dag vroeg met het ontbijt, om op tijd naar beneden te lopen voor de Eucharistieviering bij de Grot, zo meldt medewerker Huwelijk en Gezin Elise Bangma-Mertens. “Met alle gezinnen mochten we meelopen in de processie om daarna vooraan op de grond plaats te nemen. We konden daardoor alles goed zien en de H. Mis rustig mee vieren. Ook de kinderen vonden dit erg bijzonder!,” zo vervolgt zij.
Bangma-Mertens: “Na de grote groepsfoto, waar we midden vooraan mochten zitten, was er vrije tijd. Het programma is redelijk druk en intensief, dus het was fijn om even zelf de tijd te nemen. Inmiddels kent iedereen de weg goed in Lourdes, dus er werd vooral genoten van het stralende weer en de mooie omgeving.”
‘s Middags was er een kort catechese moment over ‘de Heer is met u’. Elise Bangma-Mertens gaf uitleg over de opbouw van de H. Mis aan de hand van het verhaal van de Emmaüsgangers. Zij vertelt: “Het is mooi om te zien hoe de verschillende onderdelen van de H. Mis ons uitnodigen om Jezus te herkennen in het brood. Dit was meteen een goede voorbereiding op de Sacramentsprocessie waar we later in de middag ook aan deelnamen.”
In de avond was er geen georganiseerd programma. Een aantal gezinnen is naar de Lichtprocessie gaan kijken; een aantal maakte van de gelegenheid gebruik om lekker op tijd te gaan slapen. “En in de woonkamer van ons logeerhuis werd er nog wat gedronken en gekletst. Wederom een fijne dag!” aldus Bangma-Mertens.
Sacramentsprocessie
Kort voor de start van de Sacramentsprocessie had de zon plaatsgemaakt voor een flinke bui. En omdat er ook kans op onweer was, werd de Sacramentsprocessie net als de Lichtprocessie een dag eerder in de ondergrondse Pius X basiliek gehouden.
Pelgrim aan het woord
Anneke Koenders (parochie Maria Laetitia) was tot enkele jaren geleden nog nooit in Lourdes geweest. Na het overlijden van haar man veranderde dat. “Mijn man werd in 2017 ziek en overleed in 2021. In 2023 organiseerde het Aartsbisdom Utrecht een bisdombedevaart naar Lourdes en Anne, een goede vriendin van mij die toen zelf ziek was, zei tegen mij: ‘Zullen we samen meegaan?’ Anne was al vaak in Lourdes geweest, ze was verpleegkundige en heeft veel in Lourdes geholpen.
Meegaan met die bedevaart naar Lourdes heeft me ontzettend veel gebracht. Ik doe al vanaf mijn 21ste allerlei werk voor de kerk, onder andere in de locatieraad. En ik ben jaren als vrijwilliger mee geweest naar Banneux, samen met mijn man. Ik ging mee als verzorgende. De klik die je met sommige mensen had, was heel speciaal. Zoals een ernstig gehandicapte jongen, van wie ik op de heenreis dacht: hoe gaan we dit doen? Maar we hadden een fijn contact die dagen in Banneux – ik hielp hem met eten, drinken en naar de baden gaan. Dat willen helpen heb ik hier ook. Toen ik met mijn vriendin drie jaar geleden naar Lourdes ging, was zij heel zwak. Maar ik heb voor haar gezorgd en als ik het niet zou doen, dan zou vast iemand anders haar rolstoel wel duwen.
Het geloof brengt me echt wat, het geeft me kracht. Ik ben alleen, mijn man en ik hadden geen kinderen. Ik ben verhuisd uit het huis waar ik al die jaren met mijn man heb gewoond en het geloof hielp me bij die stap. Je maakt zoveel mee in je leven maar het geloof is steeds een rode draad. Hier in Lourdes is het samen zijn belangrijk, met andere pelgrims en met de pastores. Ik vind alle vieringen hier tot nu toe mooi, maar ik kijk echt uit naar de viering met handoplegging. Dat wordt denk ik echt bijzonder.”
