Mijn lieve Dochter.
Weer een jaar voorbij dat ik je al 16 jaar niet zie en niet weet waar je bent. Ik geef de moed en hoop niet op.
Ik blijf zoeken naar je .
Maar ik ben moe en kapot, ik leef niet meer echt .
Sinds de zoektochten die langer duren wordt ik al meer angstiger .
Het duurt te lang.
Ik mis je zo verschrikkelijk. Waar je ook bent ik hoop dat het goed gaat met je .
Maar diep van binnen denk ik dat het niet goed gaat met je.
Geen teken van leven geen telefoontje.
Hoop dat je nú gezond bent zonder de drugs .
Ik ben wanhopig. Ik mis je zo enorm.
Je slaapkamer is nog precies hetzelfde.
Mijn lieve meid waar ik zo van hou .
Liefs Mama .
Kom naar huis .